Garip bir hafta geçirdim. Kendini tamamen işine vermiş ben, belki de yorgunluktan stresli hal aldım. Birşey yapmak istemeyen… Çalışmak kelimesini ağzına almak istemeyen… Hayatın zor yüzünü, en kötü anında tekrar görmüş ben.

Bu hafta podcast’ lerimi - biraz ukalaca olacak - profesyonelliğin gerektirdiği ölçüde yaptım. Çünkü yerimden kalkmak istemeyen bir halim vardı. Plana soktuğum ve düzene koyduğum çalışmalarımı zar zor yaptım. Bu hallerimin nedenini merak ediyorum gerçekten.

Bazen düşünüyorum, ne kadar olgun davransam davranayım, hergün büyüyorum. Beni tanıyanlar çok iyi bilirler ki, ağzımdan laf almak için akla karayı seçersiniz. Canım istemeyip, beni açan bir durumda değilseniz, konuşmam mümkün değildir. Ama kalabalık bir ortamdaysam, susup oturmam. Her zaman eğlendirici bir tavrım olur. Beynimin garip çalıştığı söylenir. Düzene uygun ve alışılagelmiş cümleler kurmam fazla. Enterasan bir nokta bulup, farklı açıdan yaklaşırım. Sonra o durumdan uzaklaşıp işime aynı hızda dönebilirim.

Ama bu hafta hiç böyle olmadı. Çalıştığım ev-ofisime kapandım. Aklım o kadar yoğun ki, altında ezildim. Aslında finans piyasalarında iş yapanlar bilirler ki, stresi çok fazladır. Yönettiğiniz şey en değerli varlığınız, paranızdır. Kaybedilen miktar arttıkça ve işler kötü gittikçe stresiniz artar. Ben bunlara hiç takılmam. Çünkü klasik ve kasılan bir ekonomist tipi değilim. Kendimle dalga geçerim başta, işler kötü giderkende işlerin hep kötüye gitmeyeceğini bildiğim için, işlerle de. Ancak dayanma sınırı varmış herhalde. Bazen patlayabiliyorsunuz, ben de patladım galiba.

İş arıyorum artık ciddi olarak. Yaptığım işte evde oturarak para kazanabilirim ancak bu bana göre değil. Böyle bir kriz ortamında iş bulmak oldukça zor belki ama hep pozitif bir insan olduğum için, işe gireceğime inanıyorum.

Özel hayatımı bıraktım uzun zamandır. Varsa yoksa işler ve çalışmalar. Kaçan kovalanır hesabı değil, kovalattırmaya da izin vermedim. Ama diyorum ya büyüyorum diye, insan bazen zorlanıyor. Acaba diyorum, acaba yanımda birisi olsa daha güzel ve güçlü olur muyum ?!

Kalp dediğimiz şey çok değişik. Mesela benim kalbim öyle birşey ki, etkilenme durumu çok farklıdır. Çok zor çarpar. Güzel olan şeylere bakışım farklıdır. Bakış açım farklı olduğum gibi. Herkesin etkilenebileceği şeyden etkilenmiyorum. Güzel bir kadına birçok erkek asılmak ister. Sadece güzelliğine kanabilirler. Ama benim kandığım güzellikten çok ötesi olur. Hiçbir şey yapmasa dahi, ufak bir durumdan etkilenebilirim. Uzun zamandır, uzun süreli hiçbir kadın ile iş harici konuşmuyorum. İstemiyorum, ilgilenmiyorum. Konuşsam da süresi saatleri geçmiyor, ertesi güne devredilmiyor. Hayatın güzel hallerini yaşamayı seviyorum. Kafama birşeyi takmadan, trip yapmadan, kapris yapmadan… Depresyon nedir bilmem. Yüzümdeki küçük gülümsemeyi asla alamazsınız. En berbat halimde dahi merhaba derken gülümserim.

Peki bu karmaşık hallerimin nedeni ne? Ne oluyor ki bana? Neden kabıma sığamıyor bir haldeyken, yerimden kalkasam yok? Neden kalbim dışarıya yansıtacak şekilde hızlı atmıyorken, içten içe ritmini bulmuş bir orkestraya öncülük ediyor?

Karıştım iyice. Burası benim blogum. Ara sıra böyle saçma sapan yazılar ile içimi dökeceğim. Yazarak rahatlıyorum belki. Yarın kendimi toparlamaya çalışıp, hafta başına daha hırsla gireceğim. Ama korkum şu ki , ya bu durumun benle ilgisi yoksa ve tek başıma toparlamam mümkün değilse ?

29 Kasım 2008